Emancipatie van het Limburgs
Meertaligheid in Limburg wordt steeds zichtbaarder. “Het is mooi om te zien dat het gesprek over taal breder wordt. Dialect is niet iets van vroeger, het hoort bij de culturele rijkdom van het hier en nu. Als we kinderen leren dat hun thuistaal waardevol is, geven we hen een sterker gevoel van identiteit én taalvaardigheid mee.”
Sinds 2019 werken Esther en haar collega’s (o.a. van de Vereniging Levende Talen Limburgs, red.) met een ‘bottom up’-aanpak aan de emancipatie van het Limburgs. “Dat houdt in dat we vanuit ’t Hoes veur ’t Limburgs cursussen Limburgs geven aan mensen die het willen leren, bijvoorbeeld nieuwkomers in de provincie, maar ook mensen die het van huis uit nooit hebben geleerd.” Daarnaast zet Levende Talen zich in voor meer dialect in de kinderopvang. Daar vindt namelijk veel verlies van het ‘plat’ plaats. “Waar het vroeger normaal was dat kinderen tot vijf jaar thuis werden opgevoed, is dat nu niet meer de norm. Dat stevige fundament in de thuistaal ontbreekt daardoor nu. Ouders spreken Limburgs met hun kindjes thuis, maar als de jonge kinderen naar de opvang gaan, wordt daar Nederlands met hen gesproken. Kinderen hebben een feilloos gevoel voor de dominante taal en stappen daardoor vaak over naar het Nederlands. Zo verdwijnt het dialect langzaam uit het dagelijks leven.”
- Limburgs in het onderwijs
- Tweetalige kinderopvang
- Meertaligheid als kracht
- Dialect als culturele rijkdom
“In heel Nederland, maar ook in Limburg, wordt het Nederlands als superieure taal gezien. Let maar eens op: als het om serieuze zaken gaat, hoor je al snel ‘nu schakelen we over op het Nederlands’.”
– Esther van Loo
Lees het hele artikel:
